پایان

 

نشان اقدس                                             VAHID.SADEGHI


سالنوشت : 1383

 

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

فصل 21

  شاید اگر صدای نگران و پر از تشویش پریسا ، در بی سیمی که دست عالیجناب بود ؛ نمی پیچید ؛ بحث ما حالا حالاها ادامه داشت ! ....." پریسا هستم عالیجناب ..؛ صدای منو دارین ..!؟"   عالیجناب هم که مثل همه ما غافلگیر شده بود ، دکمه بیسیم را فشرد و گفت : ....." چیزی شده ..!؟"    و صدای نگران پریسا دوباره در بی سیم پیچید که : ....." بچه ها خبر دادن که نیروهای امنیتی ، به مقر قبلیمون ، هجوم بردن ..!" ....." راشون که ندادند ..!؟" ....." هم حکم داشتند و هم مسلح بودن ..؛ هر لحظه ممکنه به محل حفر پی ببرند ..!" ....." بگو تا اونجا که میتونن .. معطلشون کنن ..!"    و بعد رو به ما کرد و گفت : ....." شنیدین که ... هر چه زودتر باید اینجا رو ترک کنیم ..!" بی هیچ اعتراضی ، همگی از تالار بیرون آمدیم و به نوبت با واگنهای برقی ای که پشت سر هم ، در مدخل تونل ، مستقر بودند ؛ با فاصله ای کوتاه ؛ از محوطه تالار دور شدیم . چند دقیقه ای بیشتر طول نکشید تا به اتاق کنترل برسیم . صحرا که به یکباره انگار یاد چیزی افتاده باشد ؛ با نگران...
بیشتر بخوانيد

فصل 9

             دم دمای غروب بود که از خواب بیدار شدم ؛ چند لحظه ای طول کشید تا موقعیتم را حس کنم ؛ پتو را کنار زدم و بپا خاستم . نزدیک درگاه دختر ایلاتی ای را دیدم که پشتش به من بود ، با شلوار مخملی سرخ رنگی که برق می زد . و نیم تنه سرخابی پشمینی که تا کمرش را تنگ در بغل گرفته بود ، و شال چندلایه ای که همچون عمامه بر سرش بود و از دور تا دورش ، آویزهایی زیبا و براقی را به روی شانه ها و کتفش ریخته بود . چند لحظه ای مات و مبهوت تماشای این دختر ایلاتی بودم و با خودم می اندیشیدم که این دختر کیست و در کلبه ما چه می کند !؟ که به ناگاه به طرفم برگشت و برق چشمان سبز آشنایش همراه با لبخند زیبا و مهربانش ، بهتم را چندین برابر کرد ؛ و وقتی بهت و حیرتم را دید ، با لوندی مخصوصی گفت : ....."چیه !؟ بهم نمیاد !؟ "   و چرخی زد . ....." فکر نمیکردم ، این لباسای دهاتی بتونه اینقد به تن یکی خوشگل بشینه ...!" ....." حالا این تعریف از من بود یا که این لباسا ..!؟" که بی اختیار هردو خندیدیم . پشت سرش هلاکوهی هم که سرتاسر لباس ایلاتی مشکی رنگی به...
بیشتر بخوانيد

فصل 14

               داخل ویلا ، بیشتر آدم را به حال و هوای موزه و کلیسا می برد . دیوارهای سنگی و سقف بلند و کف مرمرین و لوسترهای غول پیکر و چلچراغهای رنگی ؛ عمارت را بیشستر شبیه کاخ های قرون وسطی اروپا کرده بود تا ویلا ..! در مرکز سالن ، میز بزرگی را که آنطرفش را مشکل می شد دید ؛ با صندلی های بزرگ چوب گردو در اطرافش ، مزین سالن بود . در هر گوشه ای از سالن بزرگ هم ، مبلهای سنگین چوب گردو با روکش چرمینی که هر کدامشان به اندازه دو نفر جا داشت ؛ چیده شده بود . آن قدر مسحور و جادویی بود ، که حواس همه را پرت تماشای خود کرده بود ! بالاخره ، با راهنمایی خدمه ویلا که چند نفری بودند ، در گوشه و کنار ؛ و بسیار تمیز و مبادی آداب ؛ در قسمتی از سالن ، روی مبل های چرمین قهوه ای رنگی با متکاهای ابریشم ، که با شیشه مدوری با باغ بیرون ، به تماشا داشت ؛ دور هم نشستیم و مورد پذیرایی قرار گرفتیم . پروفسور ابتدا رو به صحرا کرد و گفت : ....." از شنیدن مرگ وحشتناک عادل ، بسیار متاثر شدم ...." صحرا که با یادآوری مرگ پروفسور ، به وضوح غم در چشمانش ...
بیشتر بخوانيد